To trzecia rasa konia- Koń Śląski
Rasa ta jest stosunkowo stara - jej powstanie datuje się na początek XIX wieku, choć wówczas koni tych nie nazywano jeszcze "końmi śląskimi". Po zakończeniu wojen napoleońskich na terenie dzisiejszego Śląska rząd pruski wspierał hodowle koni kawaleryjskich. Ponieważ rosło zapotrzebowanie na konie robocze, hodowle miały na celu przekształcenie lekkich koni wierzchowych (głownie ras trakeńskiej, wschodniopolskiej, angielskiej i półkrwi angielskiej) w konie pośpieszno-robocze potrafiące sprostać potrzebom rolnictwa i transportu.. Początkowo gorącokrwiste konie kawaleryjskie krzyżowano z zimnokrwistymi końmi sprowadzonymi z Francji i Anglii (Perszeronami i Clydesdale'ami), ale efekty nie zadowoliły hodowców. Pod koniec XIX wieku rozpoczęto eksperymenty z kryciem ogierami wschodniofryzyjskimi i oldenburskimi, a w mniejszym stopniu także hanowerskimi. Tym razem efekt był zadowalający. W 1912 roku założono Związek Hodowców Konia Śląskiego z siedzibą w Wałbrzychu. Aż do II wojny światowej hodowla rozwijała się, choć ogiery oldenburskie i wschodniofryzyjskie stopniowo zastępowane były ogierami urodzonymi już na Śląsku. II wojna światowa prawie zniszczyła nowopowstałą rasę - większość koni zginęła, a pozostałe zostały uprowadzone do Niemiec lub w głąb Rosji. W 1945 roku powstał Polski Związek Hodowców Koni, którego głównym celem było rozpoznanie i ocenienie ocalałych koni śląskich. Pięć lat później założono stadninę w Strzelcach Opolskich, gdzie została przywrócona rasa śląska.
Rasa ta jest stosunkowo stara - jej powstanie datuje się na początek XIX wieku, choć wówczas koni tych nie nazywano jeszcze "końmi śląskimi". Po zakończeniu wojen napoleońskich na terenie dzisiejszego Śląska rząd pruski wspierał hodowle koni kawaleryjskich. Ponieważ rosło zapotrzebowanie na konie robocze, hodowle miały na celu przekształcenie lekkich koni wierzchowych (głownie ras trakeńskiej, wschodniopolskiej, angielskiej i półkrwi angielskiej) w konie pośpieszno-robocze potrafiące sprostać potrzebom rolnictwa i transportu.. Początkowo gorącokrwiste konie kawaleryjskie krzyżowano z zimnokrwistymi końmi sprowadzonymi z Francji i Anglii (Perszeronami i Clydesdale'ami), ale efekty nie zadowoliły hodowców. Pod koniec XIX wieku rozpoczęto eksperymenty z kryciem ogierami wschodniofryzyjskimi i oldenburskimi, a w mniejszym stopniu także hanowerskimi. Tym razem efekt był zadowalający. W 1912 roku założono Związek Hodowców Konia Śląskiego z siedzibą w Wałbrzychu. Aż do II wojny światowej hodowla rozwijała się, choć ogiery oldenburskie i wschodniofryzyjskie stopniowo zastępowane były ogierami urodzonymi już na Śląsku. II wojna światowa prawie zniszczyła nowopowstałą rasę - większość koni zginęła, a pozostałe zostały uprowadzone do Niemiec lub w głąb Rosji. W 1945 roku powstał Polski Związek Hodowców Koni, którego głównym celem było rozpoznanie i ocenienie ocalałych koni śląskich. Pięć lat później założono stadninę w Strzelcach Opolskich, gdzie została przywrócona rasa śląska.
